I. NOWE UPRAWNIENIA PAŃSTWOWEJ INSPEKCJI PRACY [PIP]

OD LIPCA 2026 R. INSPEKTOR PIP MOŻE SAM ZMIENIĆ B2B/UMOWĘ CYWILNOPRAWNĄ W ETAT

I.1. Rewolucja w kontrolach zatrudnienia coraz bliżej. Co nowe przepisy oznaczają dla firm?
Od 8 lipca 2026 r. rynek pracy czeka jedna z największych zmian ostatnich lat. Państwowa Inspekcja Pracy [PIP] otrzyma bowiem kompetencję, której dotychczas nie posiadała – możliwość administracyjnego stwierdzania istnienia stosunku pracy.

W praktyce oznacza to, że inspektor PIP będzie mógł uznać, iż osoba współpracująca na podstawie kontraktu B2B albo umowy zlecenia faktycznie powinna być zatrudniona na etacie. Co istotne, decyzja taka będzie mogła zostać wydana bez konieczności wcześniejszego kierowania sprawy do sądu.

Dla przedsiębiorców oznacza to konieczność dokładnego przeanalizowania modeli współpracy z personelem. Dla rynku pracy – początek nowego etapu walki z fikcyjnym samozatrudnieniem i tzw. umowami śmieciowymi.

I.2. Podstawa prawna zmian
Nowe rozwiązania zostały wprowadzone ustawą z dnia 11 marca 2026 r. o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2026 r. poz. 473), podpisaną przez Prezydenta RP dnia 2 kwietnia 2026 r.

Przepisy wchodzą w życie 7 lipca 2026 r., natomiast nowe kompetencje kontrolne będą stosowane od 8 lipca 2026 r.
Celem nowelizacji jest przede wszystkim wzmocnienie pozycji Państwowej Inspekcji Pracy w zakresie przeciwdziałania zastępowaniu umów o pracę kontraktami cywilnoprawnymi.

Najważniejsza zmiana dotyczy art. 11 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy.
Do katalogu uprawnień PIP dodano możliwość:
„stwierdzania, w drodze decyzji, istnienia stosunku pracy”
w sytuacji, gdy charakter współpracy wskazuje na zatrudnienie pracownicze, mimo zawarcia umowy cywilnoprawnej lub kontraktu B2B.

I.3. Dlaczego nowe przepisy budzą tak duże emocje?
Dotychczas PIP mogła jedynie wskazywać nieprawidłowości i kierować sprawy do sądu pracy. Ostateczne ustalenie, czy strony faktycznie łączył stosunek pracy, należało wyłącznie do sądu.
Od lipca 2026 r. sytuacja diametralnie się zmieni.
Inspektor pracy otrzyma kompetencję do wydawania decyzji administracyjnych, które będą mogły przekształcić relację cywilnoprawną w stosunek pracy.
To oznacza znaczące przyspieszenie działań kontrolnych oraz większe ryzyko dla firm, które wykorzystują modele współpracy pozornie niezależne, choć w praktyce odpowiadające klasycznemu etatowi.

I.4. Kiedy B2B może zostać uznane za etat?
Kluczowe znaczenie nadal będą miały przepisy art. 22 Kodeksu pracy.
Zgodnie z nimi stosunek pracy występuje wtedy, gdy pracownik:
• wykonuje pracę określonego rodzaju,
• działa pod kierownictwem pracodawcy,
• świadczy pracę w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę,
• wykonuje obowiązki osobiście,
• otrzymuje wynagrodzenie.

Kodeks pracy od lat wskazuje również, że o charakterze zatrudnienia decydują rzeczywiste warunki wykonywania pracy, a nie nazwa umowy.

W praktyce więc samo podpisanie kontraktu B2B nie gwarantuje, że współpraca zostanie uznana za legalne samozatrudnienie.

I.5. Co będzie analizowała PIP podczas kontroli?
Nowe przepisy nie tworzą całkowicie nowych kryteriów oceny. Zmieniają natomiast skuteczność działania organów kontrolnych.
Inspektorzy PIP będą analizowali przede wszystkim:
• stopień podporządkowania wykonawcy,
• sposób organizacji pracy,
• obowiązek przestrzegania grafiku,
• możliwość samodzielnego decydowania o miejscu i czasie pracy,
• korzystanie ze sprzętu firmy,
• możliwość świadczenia usług dla innych podmiotów,
• ryzyko gospodarcze po stronie wykonawcy,
• sposób rozliczania wynagrodzenia.
Im bardziej współpraca przypomina klasyczny etat, tym większe ryzyko zakwestionowania umowy.

I.6. Jak będzie wyglądała procedura?
Kontrola PIP w ww. zakresie będzie realizowana zgodnie z przepisaną procedurą, zakładającą następujące etapy:

Etap 1 – kontrola przedsiębiorcy
Pierwszym krokiem będzie standardowa kontrola prowadzona przez inspektora pracy.
PIP zbada nie tylko dokumenty, ale również praktyczny sposób wykonywania obowiązków.
W wielu przypadkach kluczowe znaczenie mogą mieć:
• korespondencja służbowa,
• grafiki pracy,
• zakres obowiązków,
• sposób raportowania,
• zeznania współpracowników.

Jeżeli okręgowy inspektor pracy stwierdzi, że praca jest wykonywana w warunkach określonych w art. 22 § 1 Kodeksu pracy, może wydać decyzję lub wnieść powództwo o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy.

Okręgowy inspektor pracy może wnieść powództwo o ustalenie istnienia stosunku pracy w szczególności, gdy zachodzi konieczność ustalenia istnienia lub treści stosunku pracy za okres wcześniejszy niż ten, który może zostać objęty decyzją.
W przypadku wniesienia powództwa, okręgowy inspektor pracy nie wydaje decyzji w zakresie objętym powództwem, a wszczęcie tego postępowania przerywa bieg przedawnienia roszczeń pracowniczych dotyczących stosunku pracy. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia uprawomocnienia się decyzji wydanej w tym postępowaniu albo od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w wyniku wniesienia odwołania albo powództwa o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy.

Etap 2 – polecenie usunięcia naruszeń
Jeżeli inspektor PIP uzna, że współpraca ma cechy stosunku pracy, najpierw wyda polecenie usunięcia naruszeń.
Będzie to de facto wezwanie do zawarcia umowy o pracę.
Nowe przepisy przewidują przy tym obowiązek umożliwienia obu stronom przedstawienia stanowiska.

Etap 3 – decyzja administracyjna PIP
Dopiero brak reakcji przedsiębiorcy otworzy drogę do wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej istnienie stosunku pracy.
To właśnie ten element nowelizacji jest największą zmianą w całym systemie kontroli zatrudnienia.
W praktyce PIP otrzyma kompetencję, która dotychczas była domeną sądów pracy.

Etap 4 – odwołanie do sądu pracy
Pracodawca nie zostanie jednak pozbawiony prawa do obrony.
Od decyzji PIP będzie przysługiwało odwołanie do sądu pracy.
W praktyce oznacza to, że sądy nadal będą mogły oceniać prawidłowość rozstrzygnięć inspekcji, jednak postępowanie rozpocznie się już od formalnej decyzji administracyjnej.

Względnie – w Etapie 3 – wniesienie przez inspektora PIP powództwa o ustalenie istnienia stosunku pracy (gdy zachodzić będzie konieczność ustalenia istnienia lub treści stosunku pracy za okres wcześniejszy niż ten, który może zostać objęty decyzją).

I.7. Czy decyzja PIP będzie działała wstecz?
To kwestia szczególnie istotna dla przedsiębiorców.
Zgodnie z założeniami nowelizacji decyzje PIP mają wywoływać skutki przede wszystkim na przyszłość.
Oznacza to, że zmiana B2B lub umowy zlecenia w umowę o pracę będzie następowała:
• od dnia wydania decyzji albo
• od dnia jej uprawomocnienia.
Projektowane przepisy zakładają, że skutki podatkowe i składkowe nie obejmą automatycznie całego wcześniejszego okresu współpracy.
Decyzja, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a, od dnia jej wydania wywołuje skutki prawne, jakie wiążą się ze stwierdzeniem istnienia stosunku pracy, na gruncie przepisów prawa pracy, prawa podatkowego, ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego oraz obowiązkowych wpłat na fundusze, o których mowa w odrębnych przepisach.
To ważna informacja dla firm obawiających się wieloletnich zaległości wobec ZUS lub organów podatkowych.
Nie oznacza to jednak całkowitego wyłączenia ryzyka sporów dotyczących wcześniejszego okresu współpracy – zwłaszcza w przypadku roszczeń pracowniczych. Należy też mieć na uwadze, że fakt wydania decyzji przekształcającej dotychczasową formę współpracy w stosunek pracy opierać będzie się zwykle na przesłankach pozwalających też jednocześnie przyjąć konieczność już wcześniejszego stosowania umowy o pracę jako właściwego modelu zatrudnienia, co będzie zapewne w wielu przypadkach skłaniać organy do podjęcia działań w celu ustalenia też wcześniejszego okresu współpracy jako takiego, który powinien być realizowany w ramach umowy o pracę – a tym samym kierowania do sądów spraw o ustalenie istnienia stosunku pracy.

Z tego też względu ustawa wprowadzająca nowe przepisy zawiera możliwość abolicji, która wymaga samodzielnej inicjatywy przedsiębiorcy w ciągu 12 miesięcy od wejścia w życie komentowanej nowelizacji. Otóż jeżeli podmiot, który przed dniem wejścia w życie nowych przepisów zawarł umowę cywilnoprawną, mimo że stosunek ten spełnia wszystkie cechy stosunku pracy, dobrowolnie doprowadzi w ciągu tych 12 miesięcy do stanu zgodnego z prawem przez zawarcie umowy o pracę, nie będzie podlegać odpowiedzialności określonej w art. 281 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks pracy, czyli grzywnie, która po nowelizacji wynosić będzie od 2.000 PLN do 60.000 PLN.

I.8. Które branże mogą znaleźć się pod szczególną obserwacją?
Eksperci rynku pracy wskazują, że zwiększone zainteresowanie PIP może dotyczyć przede wszystkim sektorów szeroko wykorzystujących elastyczne modele zatrudnienia.
W szczególności chodzi o:
• handel,
• logistykę,
• sektor usług,
• gastronomię,
• ochronę,
• call center,
• marketing,
• branżę eventową,
• IT i nowe technologie.
Nie oznacza to jednak automatycznego kwestionowania wszystkich kontraktów B2B.
Legalne samozatrudnienie nadal będzie dopuszczalne – pod warunkiem, że przedsiębiorca rzeczywiście prowadzi niezależną działalność gospodarczą.

I.9. Co firmy powinny zrobić jeszcze przed lipcem 2026 r.?
Nowelizacja powinna być sygnałem alarmowym dla przedsiębiorców korzystających z modeli hybrydowych.
Eksperci rekomendują przeprowadzenie audytu wszystkich form współpracy jeszcze przed wejściem nowych przepisów w życie.
W praktyce warto zweryfikować:
• sposób organizacji pracy,
• zakres podporządkowania wykonawców,
• zapisy umów,
• procedury zarządzania personelem,
• sposób komunikacji i raportowania.
W wielu przypadkach konieczne może być:
• uporządkowanie relacji B2B,
• zwiększenie realnej samodzielności współpracowników,
• albo przejście na model etatowy.

I.10. Nowy rozdział w relacjach pracodawca–pracownik
Zmiany wchodzące w życie od 8 lipca 2026 r. mogą istotnie zmienić sposób funkcjonowania rynku pracy w Polsce.
Państwowa Inspekcja Pracy po raz pierwszy otrzyma narzędzie umożliwiające szybkie i samodzielne reagowanie na przypadki pozornego samozatrudnienia.
Dla części przedsiębiorców będzie to konieczność przebudowy dotychczasowych modeli biznesowych. Dla pracowników – potencjalnie większa stabilizacja zatrudnienia i szersza ochrona wynikająca z Kodeksu pracy.
Jedno jest pewne: od lipca 2026 r. kontrole PIP dotyczące B2B i umów cywilnoprawnych staną się znacznie bardziej istotne niż dotychczas.

W związku z nadchodzącymi zmianami nasza Kancelaria zaprasza przedsiębiorców do przeprowadzenia audytu i weryfikacji obowiązujących umów B2B oraz umów cywilnoprawnych pod kątem zgodności z nowymi przepisami.

Warto odpowiednio wcześniej ocenić poziom ryzyka i przygotować organizację na nowe kompetencje Państwowej Inspekcji Pracy.

Pozostajemy do Państwa dyspozycji i zapraszamy do kontaktu. Służymy pomocą oraz wsparciem prawnym w zakresie analizy i dostosowania modeli współpracy do nowych regulacji.

II. TACHOGRAFY W BUSACH OD 1 LIPCA 2026 R. – CZY BRANŻA TARGOWA MUSI SIĘ PRZYGOTOWAĆ NA REWOLUCJĘ?

PRZEWOZY „NA POTRZEBY WŁASNE” W DZIAŁALNOŚCI FIRM BUDUJĄCYCH I PROJEKTUJĄCYCH STOISKA TARGOWE
Od 1 lipca 2026 r. w całej Unii Europejskiej zaczynają obowiązywać przepisy rozszerzające obowiązek stosowania tachografów na pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) przekraczającej 2,5 tony i nieprzekraczającej 3,5 tony wykonujące międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Zmiana wynika z tzw. Pakietu Mobilności i budzi duże zainteresowanie przedsiębiorców korzystających z busów w działalności operacyjnej.
W praktyce szczególnie wiele pytań pojawia się w branży targowej – wśród firm projektujących, produkujących i montujących stoiska targowe, które regularnie przemieszczają się po Europie pojazdami dostawczymi, załadowanymi narzędziami, elementami konstrukcyjnymi, materiałami montażowymi czy wyposażeniem technicznym.

Czy od lipca 2026 r. takie firmy będą musiały montować tachografy w busach?
Czy konieczne będzie uzyskanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne?
Jak podczas kontroli udowodnić, że przewóz nie ma charakteru zarobkowego?

Poniżej przedstawiamy praktyczne omówienie najważniejszych zagadnień.

II.1. Kogo obejmą nowe przepisy od 1 lipca 2026 r.?
Nowe regulacje obejmą:
• międzynarodowy transport drogowy rzeczy,
• przewozy kabotażowe,
• wykonywane pojazdami lub zespołami pojazdów o DMC przekraczającej 2,5 tony.
Kluczowe znaczenie ma jednak charakter przewozu.
Przepisy dotyczą przede wszystkim działalności transportowej wykonywanej zarobkowo, czyli sytuacji, w której przewóz stanowi usługę świadczoną na rzecz klienta.
W branży targowej bardzo często mamy natomiast do czynienia z tzw. przewozem na potrzeby własne przedsiębiorstwa.

II.2. Czym jest przewóz na potrzeby własne?
Przewóz na potrzeby własne oznacza transport wykonywany pomocniczo wobec głównej działalności przedsiębiorcy.
W przypadku firm targowych działalnością główną jest przykładowo:
• projektowanie stoisk,
• produkcja zabudowy targowej,
• montaż i demontaż stoisk,
• obsługa techniczna wydarzeń,
• aranżacja przestrzeni wystawienniczych.
Transport stanowi jedynie element wspierający realizację usługi.
Jeżeli pracownicy przewożą:
• narzędzia,
• elektronarzędzia,
• elementy zabudowy,
• konstrukcje aluminiowe,
• materiały montażowe,
• wyposażenie techniczne potrzebne do budowy stoiska,
oraz sami wykonują później montaż na miejscu targów – w większości przypadków mamy do czynienia właśnie z przewozem na potrzeby własne.
Dodatkowo bardzo istotny jest jeszcze jeden warunek wynikający z przepisów unijnych: prowadzenie pojazdu nie może stanowić głównego zajęcia kierowcy.
Oznacza to, że jeżeli pracownik jest przede wszystkim monterem, technikiem, stolarzem, projektantem technicznym czy koordynatorem zabudowy targowej, a prowadzenie busa jest jedynie czynnością pomocniczą – przedsiębiorstwo co do zasady korzysta z wyłączenia spod obowiązku stosowania tachografu.

II.3. Czy firmy budujące stoiska targowe muszą montować tachografy?
W typowym modelu działalności branży targowej – nie.
Jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
• przewóz odbywa się na potrzeby własne przedsiębiorstwa,
• transport nie ma charakteru zarobkowego,
• kierowca nie jest zawodowym kierowcą wykonującym transport jako główne zajęcie,
• przewożone towary służą realizacji własnej usługi przedsiębiorstwa,
wówczas busy o DMC od 2,5 do 3,5 tony wykonujące takie przewozy pozostają wyłączone spod obowiązku stosowania tachografów.
To bardzo istotna informacja dla firm targowych realizujących montaże stoisk na terenie Niemiec, Francji, Włoch, Holandii czy innych państw UE.
Należy jednak pamiętać, że każda kontrola drogowa oceniana jest indywidualnie. Znaczenie ma nie tylko sam rodzaj ładunku, ale również sposób organizacji działalności przedsiębiorstwa.

II.4. Stanowisko Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego
W związku z licznymi wątpliwościami przedsiębiorców branży targowej szczególnie istotne znaczenie ma stanowisko przedstawione przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego [GITD].
GITD wskazuje jednoznacznie, że:
• zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne wydawane są wyłącznie dla pojazdów lub zespołów pojazdów o DMC powyżej 3,5 tony,
• przepisów ustawy o transporcie drogowym nie stosuje się do niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy wykonywanego pojazdami o DMC nieprzekraczającej 3,5 tony,
• tym samym dla takich przewozów nie występuje obowiązek uzyskania zaświadczenia na potrzeby własne.
Stanowisko to zostało oparte na art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym:
„Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy.”
GITD przypomina również, że Pakiet Mobilności oraz obowiązek stosowania inteligentnych tachografów drugiej generacji (G2V2) dotyczą busów o DMC 2,5–3,5 tony wykonujących zarobkowy międzynarodowy transport drogowy rzeczy.
W praktyce oznacza to, że firmy zajmujące się projektowaniem i budową stoisk targowych, które przewożą własne narzędzia, elementy zabudowy i wyposażenie techniczne wyłącznie w celu realizacji własnej usługi montażowej, co do zasady nie podlegają obowiązkowi montażu tachografów.
Jednocześnie GITD podkreśla, że przedstawione stanowisko ma charakter informacyjny i nie stanowi wiążącej interpretacji prawa.

Poniżej oficjalne stanowisko GITD – dostępne także na stronie internetowej pod adresem: https://www.gov.pl/web/gitd/czy-wykonywanie-przewozow-na-potrzeby-wlasne-w-ruchu-miedzynarodowym-pojazdami-25-35-t-dmc-bedzie-wymagalo-instalowania-i-uzywania-tachografu-od-dnia-1-lipca2: Czy wykonywanie przewozów na potrzeby własne w ruchu międzynarodowym pojazdami 2,5-3,5 t dmc będzie wymagało instalowania i używania tachografu od dnia 1 lipca?

Pojazdy oraz rodzaje przewozów drogowych podlegających wyłączeniu ze stosowania przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zostały wskazane w art. 3 (obligatoryjne) oraz art. 13 (fakultatywne) ww. rozporządzenia.
Jedno z wyłączeń zdefiniowanych w art. 3 lit ha) rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., które dotyczy stricte pojazdów poniżej 3,5 t DMC brzmi:
ha) pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej – wraz z przyczepą lub naczepą – przekraczającej 2,5 tony, ale nieprzekraczającej 3,5 tony, wykorzystywanymi do przewozu rzeczy, w przypadku gdy przewóz nie ma charakteru zarobkowego i jest wykonywany na potrzeby własne przedsiębiorstwa lub kierowcy, a prowadzenie pojazdu nie stanowi głównego zajęcia osoby prowadzącej pojazd.
Art. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490, z późn. zm.) stanowi, że niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,
b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

II.5. Najważniejsze praktyczne wnioski
1. Sam obowiązek tachografu nie oznacza automatycznie obowiązku uzyskania zaświadczenia
Nowe przepisy ( które zaczną obowiązywać od 1 lipca 2026 r.) dotyczą przede wszystkim rozszerzenia stosowania rozporządzenia o czasie pracy kierowców i tachografach.
Nie oznacza to automatycznego objęcia wszystkich busów systemem zezwoleń właściwym dla klasycznego transportu drogowego wykonywanego ciężarówkami.

2. W przewozach na potrzeby własne sytuacja pozostaje odmienna niż w zarobkowym transporcie drogowym
Jeżeli firma nie świadczy usług transportowych, lecz wykorzystuje pojazd wyłącznie pomocniczo do realizacji własnych usług targowych, argumentacja za brakiem konieczności uzyskiwania zaświadczenia jest bardzo silna.

3. Problem praktyczny dotyczący tzw. formularza PWPC
Aktualne formularze (co potwierdza praktyka) były projektowane głównie pod pojazdy powyżej 3,5 tony.
W konsekwencji dla busów branża spotyka się obecnie z niejednolitymi interpretacjami.
Na dziś dominujące stanowisko praktyczne jest jednak takie, że:
• przewóz wykonywany wyłącznie na potrzeby własne,
• realizowany pomocniczo wobec działalności podstawowej,
• wykonywany busami do 3,5 tony,
nie wymaga uzyskiwania klasycznego zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne właściwego dla transportu ciężkiego.
Z uwagi jednak na dynamiczne zmiany interpretacyjne rekomendowane jest monitorowanie stanowisk GITD oraz właściwych starostw i urzędów.

II.6. Jak udowodnić podczas kontroli, że przewóz jest zwolniony z obowiązku tachografu?
W przypadku kontroli drogowej – szczególnie za granicą – przedsiębiorca powinien być przygotowany do wykazania, że:
• przewóz ma charakter niezarobkowy,
• transport odbywa się na potrzeby własne,
• przewożone przedmioty służą realizacji działalności przedsiębiorstwa,
• kierowca nie wykonuje zawodowo usług transportowych.

II.7. Jakie dokumenty warto posiadać w pojeździe?
W odpowiedziach kierowanych do przedsiębiorców GITD wskazuje, że podczas kontroli szczególne znaczenie mogą mieć następujące dokumenty:
1. Wypis z zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne – ale wyłącznie dla pojazdów powyżej 3,5 tony.
2. Dokument potwierdzający prawo do dysponowania pojazdem, np.: dowód rejestracyjny, umowa leasingu, umowa najmu.
3. Dokumenty potwierdzające związek kierowcy z przedsiębiorstwem, np.: umowa o pracę, delegacja, dokument potwierdzający stanowisko służbowe.
4. Dokumenty ładunkowe potwierdzające, że przewożone rzeczy należą do przedsiębiorstwa, np.: dokument WZ, aktura zakupu, lista wyposażenia.

Bardzo istotne jest wykazanie, że kierowca jest np.:
• monterem stoisk,
• technikiem,
• pracownikiem produkcji,
• koordynatorem montażu,
• stolarzem,
• projektantem technicznym,
a nie zawodowym kierowcą.
Nie chodzi o wożenie pełnej dokumentacji kadrowej, lecz o możliwość wykazania charakteru zatrudnienia.
W praktyce pomocne mogą być: identyfikator służbowy, zaświadczenie od pracodawcy, zakres obowiązków, delegacja służbowa.

Warto posiadać także: zlecenie montażu, umowę z organizatorem targów, harmonogram prac, dokumentację projektu stoiska, przepustki targowe, potwierdzenie udziału w wydarzeniu.
Takie dokumenty bardzo dobrze pokazują, że transport jest elementem realizacji usługi targowej.

Pomocne będą także: lista przewożonych narzędzi, specyfikacja wyposażenia, wewnętrzny dokument magazynowy, opis elementów stoiska, dokument WZ.
Warto, aby dokumenty wskazywały, że przewożone rzeczy stanowią własność przedsiębiorstwa.

W praktyce bardzo dobrym rozwiązaniem jest przygotowanie krótkiego oświadczenia np.:
• że przewóz realizowany jest na potrzeby własne przedsiębiorstwa,
• że przewożone rzeczy służą budowie i montażowi stoisk targowych,
• że kierowca nie wykonuje zarobkowego transportu drogowego.
Przepisy nie wymagają co do zasady notarialnych tłumaczeń dokumentów.
Nie ma również obowiązku sporządzania dokumentacji u notariusza.
Natomiast z praktycznego punktu widzenia warto przygotować:
• krótkie oświadczenie w języku angielskim,
• ewentualnie dodatkowo po niemiecku lub francusku – jeżeli przedsiębiorstwo regularnie wykonuje montaże w tych krajach.
W przypadku kontroli znacząco ułatwia to komunikację z inspektorem.

W kolejnym numerze „Partnera Targowego” powrócimy do najważniejszych i najbardziej aktualnych zagadnień istotnych z perspektywy przedsiębiorców oraz praktyki obrotu gospodarczego.

Zachęcamy jednocześnie do sygnalizowania tematów, które Państwa interesują lub budzą wątpliwości w bieżącej działalności – Redakcja „Partnera Targowego” pozostaje otwarta na propozycje i potrzeby Czytelników, a wybrane zagadnienia zostaną omówione w kolejnych wydaniach.

Autor: r.pr. Emilia Bartkowiak
Weryfikacja prawna/konsultacja merytoryczna: r.pr. Krzysztof Zieliński

Autorzy: